Dünyadaki medeniyetin beşiği

İnsanlık tarihinin büyük bölümünde, insanlar sık sık taşınan ve geride çok az şey bırakan küçük gruplar halinde yaşamıştır. Sonra, birkaç belirli yerde bu kalıp bozuldu. Nüfuslar kalıcı olarak yerleşti, tarlalar yıl yıl ekildi ve köyler artık sürekli harekete bağlı olmayan şehirlere dönüştü. Güneybatı Asya'da, Dicle ve Fırat boyunca mevsimsel sel nedeniyle sel ovasında taze çamur bıraktı ve buğday ile arpa hasatının tekrarlanmasına olanak sağladı. Bu fazlalık, yoğun kasabaları, tam zamanlı zanaatkârları ve sulama kanallarını organize eden ve tahıl depolayan yöneticileri destekliyordu. İndus Vadisi'nde, Mohenjo-daro gibi şehirler standart sokak ızgaraları ve drenaj sistemleri izledi; bu, o dönemde başka yerlerde nadiren görülen bir ölçekte koordineli planlama öneriyordu. Benzer değişiklikler Mezopotamya'dan çok uzaklarda yaşandı. Kuzey Çin'de, lös topraklarının kolayca işlenmesi ancak kolektif kontrolü gerektiren yıkıcı sellere açık olduğu Sarı Nehir boyunca erken eyaletler oluştu. Mezoamerika'da mısır tarımı, büyük nehirlerin yardımı olmadan artan nüfusları desteklerken, And Dağları'nda çiftçiler dik yamaçlara teraslar oyup, Titicaca Gölü yakınlarında yüksek rakımda evcilleştirerek patates yaptılar. Bu bölgelerin hiçbiri diğerlerinden ders almamıştı. Yazı, şehirler ve resmi liderlik, yerel manzaralar ve kısıtlamalarla şekillenerek ayrı ayrı ortaya çıktı. Kurulduktan sonra, bu toplumlar dışa doğru genişledi, çevrelerini değiştirdi ve bugün hâlâ dünyanın büyük bir kısmını tanımlayan kayıtlar, harabeler ve gelenekler bıraktı. Kaynak: Encyclopaedia Britannica